Κατ’ ανάγκη έχω βαφτίσει την επιθυμία μου αγάπη. Όχι για τον κάποιο αλτρουισμό ή ζεστασιά στην οποία θα μπορούσαμε να αποδώσουμε αλλά για την παθητικότητα στην οποία έχει εν τέλει περιέλθει. Έτσι συμβαίνει όταν η επιθυμία σιτεύει και είναι πολύ γερασμένη για να τρέξει, να παίξει, να μασουλήσει ζαχαρωτά ηδονικά. Ξαποσταίνει σε κάποιο κορμό περιμένοντας με τη λαχτάρα του ηλικιωμένου, επειδή οι ηλικιωμένοι πάντα αντλούν αληθινή χαρά από την αναμονή του επιθυμητού, να αναγνωρίσει από μακριά τη φιγούρα του αγαπημένου. Και αν τίποτα από αυτά δε βγάζει νόημα είναι γιατί έχω γεράσει, λαχταρώ σιωπηλά κι έχω ξεχάσει να μιλώ.
ο επιστήμονας
κάποια μέρα θα μαζέψω όλο το κουράγιο που διαθέτω για να σου στείλω το τραγούδι των ανθρώπων που συναντιώνται μετά από χρόνια.
Είναι τόσο κρίμα να ζούμε χώρια
Ο Βόρειος και ο Νότιος Πόλος ήταν βαθύτατα ερωτευμένοι. Ήταν όμως καταραμένοι από την παγερή σταθερότητα των χαρακτήρων τους να ζούνε σε εκ διαμέτρου αντίθετα άκρα. Ο Βόρειος και ο Νότιος Πόλος ήταν φτιαγμένοι από τον ίδιο πάγο. Ήταν όμως αμφότεροι ευλαβικά πιστοί σε μία προδιαγεγραμμένη πορεία που εκ φύσεως απομάκρυνε έκαστο από τον άλλο στο πέρασμα του χρόνου. Ο Βόρειος και ο Νότιος Πόλος ήθελαν πολύ ο ένας τον άλλον ακόμη κι όταν όλες οι πυξίδες τούς απέτρεπαν πεισματικά. Ήταν όμως πολύ στοϊκοί• περίμεναν υπομονετικά ότι η θερμοκρασία της Γης θα ανέβαινε τόσο που η παγερή σταθερότητα των χαρακτήρων τους δε θα είχε καμία σημασία. Κι έτσι, η κοσμική θέρμη θα τους επέτρεπε να λιώσουν ο ένας για τον άλλο χωρίς αναστολές. Μέχρι -επιτέλους- να συναντηθούν.
Λαχταρώ να νιώσω το γνώριμο βάρος
Του οικείου προσώπου αυτού
Που στα χέρια μου θα επιλέξει να γείρει
Και να παραδοθεί
τα πόδια της μαμάς
την κοιτάω να βάζει τις λευκές κάλτσες της
τα πόδια της είναιο απεριποίητα αλλά όχι άσχημα,
και φαίνονται οι πράσινες σα γρασίδι στη νέα παραλία φλέβες της
ζωντανές θεέ μου ζωντανές
η μάνα μου είναι ζωντανή και όσο κιοτάω αυτέ τις φλέβες είμαι
και εγώ δίπλα της ζωντανός
της λέω μάνα
κάτσε λίγο ξυπόλητη
κάτι γράφω εδώ
τότε βάζει και παπούτσια από πάνω
γιατί γράφω σημαίνει δε βλέπω
και η μάνα έχει μάτια στα πόδια
στις φλέβες
στις λευκές κάλτσες της, γήινες και ωραίες σα ποίημα
No, you're not.
AnonymousI dont know what this is in reference to but I absolutely am
Aries, Taurus, Leo, Virgo, Capricorn
“μην το ρίξεις” (cover)
Τρία σημεία ορίζουν ένα επίπεδο. Ένα επίπεδο που σχηματικά θα αναπαράγει τον εαυτό του ες αεί αφού, αν λείψει ένα σημείο, υπάρχει η τρομακτική πιθανότητα η άρση της σχηματικής ακαμψίας να αποκαλύψει τη σαθρότητα της σχέσης μεταξύ των δύο. Των κάθε δύο, σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς ντουέτων που προκύπτουν από το τρία. Αν εκτιμάς την εξέλιξη όπως την εκτιμώ, καταλαβαίνεις το λόγο που, γνωρίζοντας ότι τα χάνω όλα, ρίσκαρα τα πάντα ρίχνοντάς τα σε αρένα γεμάτη διαφάνεια να αποδείξουν την αξία τους απέναντι στο «εγώ» και τα θέλω του. Ίσως οι σχέσεις να είναι πιο αληθινές από το «εγώ» και τα θέλω του. Το προσωπικό μου ρεκόρ είναι μόνο ενάμιση έτος, επομένως δεν απαιτώ από τους άλλους το ύψιστο μεγαλείο αποθέματος ψυχής. Δίνω χρόνο ώστε να αναδειχθούν οι νέες ισορροπίες. Μα οι ώρες δεν περνούν μέσα σε τέσσερις τοίχους για μέρες και μέρες και μέρες, με υπομονή και συναισθήματα στο σταγονόμετρο, αφού κάθε φόρα που ήταν χειμαρρώδη έπνιξαν τον εαυτό τους, με το τηλέφωνο λειτουργικό και πλήρως άχρηστο, με το τσάι να πικρίζει στις δύο κούπες αντικριστά, κι οι δύο είναι δικές μου, με πιάτα μες στην πάστρα αφού από μέρες τώρα όλα είναι καθαρά, με το τασάκι φορτωμένο παράπονο, με άπειρους σωρούς χάρτινων κατασκευών να αναλαμβάνουν την απόλυτη ευθύνη των πράξεών τους σε κάθε τους μικρή τσάκιση, με τσακισμένη αγάπη που δε βρίσκει πια αντίκρισμα γιατί οι άνθρωποι είμαστε οι επιλογές μας, κι επιλέγω να βλέπω ξανά και ξανά στον ύπνο μου το ίδιο βλέμμα να με στοιχειώνει όπως δε με έχει στοιχειώσει τίποτα και το νιώθω να με σουβλίζει σα να με σούβλιζε πολύ πριν πέσει πάνω μου. Και τώρα… έξω είναι γιορτή, εδώ μέσα όμως είναι αποκρυσταλλωμένη η μικρή μου αιωνιότητα, χωράει μόνο εμένα. Αναρωτιέμαι, αφού θυμάμαι να πήγα μπροστά, πώς βρέθηκα να κάνω πάλι πίσω; Το περίμενε άραγε κανείς ότι έχτισα μία φυλακή της οποίας είμαι ένοικος ήδη δύο βδομάδες και τόσο μέλλον ακόμη…
Στο τέλος της ημέρας, η αλήθεια είναι ότι είμαι μόνη μου. Αλλά έτσι είμαι και στην αρχή της.
